het stukje dat ik over ADHD had wilen schrijven is er niet van gekomen. Door de ADHD. Dus is dit toch een stukje over ADHD. Het hele internet is een gedigitaliseerde vorm van ADHD, je begint ergens naar te zoeken en dan kom je wat anders tegen wat de aandacht trekt, en dan zie je daar weer wat, en ga zo maar door. Dat is aan deze site wel te merken, ik begin ergens over en kom heel ergens anders uit, en weet het nog aan elkaar te breien ook. Of dat hoop ik tenmiste, want als er allemaal losse eindjes van komen dan is dat vermoeiend en dan haakt iedereen af. Ik ben me daarvan bewust en probeer er een beetje een lijn in te houden, al zou je dat misschien niet zeggen. Als je me m'n gang liet gaan dan ga ik van jubeltenen via haringkaken naar de mosterdbereiding, en ik weet dat nog met elkaar in verband te brengen ook.
Ik heb dat niet van een vreemde, m'n moeder zaliger maakte bijna geen zin af en als die eenmaal van wal stak dan moest je maar afwachten waar het schip strandde. En daar leek ze zich nauwelijks van bewust, maar omdat ik dat de ene keer ergerlijk, de andere keer komisch vond besloot ik mezelf voor die valkuilen te behoeden. Maar de aard van het beestje kan je niet verloochenen, en als je zorgt dat het een beetje binnen de perken blijft dan kan dat ook best interessant zijn, want alles heeft met elkaar te maken, door de vleugelslag van een vlinder in China stort er een huis in in Amerika, of hoe die wijze spreuk ook mag luiden.
Wat heeft dat nou met ADHD te maken zullen een heleboel mensen zeggen, dat zijn toch die hyperactieve kindertjes waar je doodmoe van wordt met hun gejengel en geren? Het is ook, en vooral op latere leeftijd, dat je 'hoofdzaken niet van bijzaken kan onderscheiden', je niet concentreert op het hoognodige en verstrikt raakt in een maalstroom van gedachten waar een ander maar waar je zelf ook doodmoe van wordt. Ik zet dat van die hoofdzaken en die bijzaken tussen haakjes, want ik zie inderdaad vaak geen hoofdzaken en bijzaken, een 'bijzaak' kan uiteindelijk van veel groter belang zijn dan die vermeende hoofdzaak. En dan kan je alle pillen van de wereld slikken om te proberen alleen te denken aan wat je nodig hebt om biologisch te overleven: ik moet een hapje eten, ik moet een slok drinken, een kindje maken,centjes verdienen, tukkie doen en weer wakker worden, je blijft toch naar al die 'onbelangrijke' dingen kijken. En als je 's avonds thuis komt als je iets 'belangrijks' hebt gedaan gaat het hele filmpje nog 's in de herhaling en bekijk je alles weer van alle kanten, met alle schitterende facetjes en donkere schaduwen, die ook niet zonder elkaar bestaan.
Dus 't beste is die maalstroom in je leven te integreren, er iets mee te doen, huiskamer-filosoof te worden, een kunstenaar die het ongrijpbare probeert te vatten, en af en toe te proberen helemaal aan niets te denken, jezelf helemaal leeg te laten lopen om daarna weer extra hard vol te lopen. Meditatie, gebed, roesmiddelen, medicijnen, we hebben een arsenaal aan trucjes om die rustpunten te vinden, of onszelf voor de gek te houden. Daarover ging het onder meer in het creationisten en religie-verhaal, wat weer raakte aan de kosmische zee van energie van Tesla. Een nulpuntje dat weer zo vol zit met energie dat daar weer zo'n hele oerknal uit komt.
Om gelijk maar alle hoofdpunten van deze PitzPages in het plaatje te zetten: alles wat over mezelf gaat gaat voor mij over de hele wereld en alles daarbuiten, want ik ben nog wel zo beperkt dat ik me zelf als middelpunt van dat geheel beschouw, op Gainsbourg kwam ik door dat wonderschone 'ces petits riens', deze kleine niksjes, je kan beter aan niks denken dan overal maar om te lachen, niks is al een heleboel. Het verband moge duidelijk zijn. En die Zappa dan? Ach ja die Zappa, wie weet valt die er buiten, dat was toch altijd al een buitenbeentje. Hyperactief was ie in ieder geval wel, en ook iemand die dat wist te benutten. En z'n ondeugden heb ik 'm nu vergeven dus nou kan z'n ziel de benodigde rust in de eeuwigheid vinden....
En die gescheurde en verknipte affiches? Daar kwam ik op toen ik aan het surfen was op zoek naar info over ADHD, dat billboard van 'the Cutup-collective' dat heet 'ADHD', en toen belandde ik weer in een universum van billboard-liberators.

Je ziet, ik ben niet voor één gat te vangen en klets het cirkeltje wel weer rond... Niet helemaal een waterdicht betoog, maar er zijn boeken vol aantoonbare onjuistheden waar miljarden mensen achteraan lopen, dus mag ik ook 's een keer?

M'n ADHD-verhaal zoals ik het in m'n hoofd had zit nog in de pen, ik wil er een afgerond verhaal van maken, maar dat behoeft wat meer research (en zelfreflectie), en sommige onderwerpen op de site kostten me meer tijd dan verwacht. Vooral met dat Tesla-verhaal bleek ik een doos van Pandora geopend te hebben vol intriges en zijpaden, de losse eindjes die ik juist niet wil in zo'n verhaal. Ik ben geneigd om 'the Powers to be' allerlei duistere machinaties toe te schrijven, de mensen uit dat kamp beschuldigen alle zelfbenoemde wereldverbeteraars weer van zelfzucht en bedrog. Dan denk ik: omdat je zo slecht bent kan je je niet voorstellen dat er onzelfzuchtige mensen zijn, zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten. Bovendien handelt een idealist ook uit eigenbelang, als we in een betere wereld zouden leven heb je daar profijt van, hoef je niet te knokken tegen de wolven of te stikken in de vieze dampen. Maar dan maalt dat wieltje weer verder: Dat van die waard en die gasten kan je dan ook op jezelf betrekken, jij ziet die duistere praktijken omdat je zonder het zelf te willen toegeven hetzelfde zou doen? En zo draait dat wieltje maar door, als ik daar nog 's een omzettertje voor uitvind dan is het energieprobleem ook meteen opgelost.

'in omnibus partibus relucet totum' dat moet zoiets betekenen van 'de delen weerspiegelen zich in het geheel', dat leek me wel een toepasselijke uitspraak bij al dat micro-/macrokosmos gepraat. Ik ben geen latinist, maar ik wist dat nog zo half, ik had dat ooit op een schilderijtje gezet (op verzoek van degene die dat schilderijtje nu heeft). Maar ik wist het niet meer precies dus ik dacht dat vind ik wel als ik omnibus en partibus etc. google. Nou barst het van de teksten waar die bestanddelen in voorkomen, dus ik zat weer een uur te staren naar allerlei spreuken en citaten waarvan ik maar de helft begreep.
In plaats van meteen even diegeen te bellen en 't na te vragen, wat ik uiteindelijk gedaan heb om 't antwoord binnen de minuut te weten. Ik begin het te leren.
't Was trouwens weer allemaal getwijfel op niks af, ik had de juiste woorden al in de juiste volgorde, alleen dat gebrek aan zelfvertrouwn zit je dan in de weg...

Nog even in 't kader van m'n memoires: achteraf betreur ik het wel geen latijn geleerd te hebben, of in ieder geval geen alpha-pakket te hebben doorlopen. In die jaren was het zowat een ongeschreven wet dat de jongens voor de exacte vakken kozen en de meisjes voor de talen etc. Ik heb voor nederlands wel 's een 9 op een eindrapport gehad en op de tussenrapporten twee negens en zelfs een 10. Er kon niks af. Je zou het tegenwoordig niet meer zeggen, sinds de laatste spellingsverandering ben ik 't een beetje kwijt. Voor Frans heb ik ook nog 's een 9 gehad, dat was meer een toevalstreffer. Dat heb ik meer in de praktijk geleerd, met die schooljaren wel als basis natuurlijk.
Dan had ik waarschijnlijk nooit afgehaakt met het eindexamen. Nou moest ik van al die jaren alles van wis-, natuur-, en scheikunde weten waar ik altijd zeer matig tot slecht in was geweest, van scheikunde begreep ik helemaal geen bal. Ik had gewoon de rust niet in m'n reet om dat 's even netjes op een rijtje te zetten... Toen 'bestond ADHD nog niet'...