Serge Gainsbourgh, een groot kunstenaar waar genoeg over te vertellen valt. In Nederland eigenlijk alleen maar bekend van 'Je t'aime (moi non plus)' met Jane Birkin, in Frankrijk vooral om z'n stormachtige liefdesleven, al was het nog zo'n zwabber, de dames vielen bij bosjes voor z'n charmes. En bekend om z'n gigantische drank- en drugsgebruik. In Frankrijk is 'un Gainsbourgh' een synoniem voor een stoned en dronken grensgeval, een staande uitrukking. Hij was een beetje wat Herman Brood hier was.

Naast 'je t'aime moi non plus' bestaat er een gigantisch oeuvre van Gainsbourg.
De muziek van 40 films, de regie van een aantal, allerlei info op internet te vinden.
Een greep daaruit:

• z'n NL-wikipedia pagina, De lijst met albums op de pagina is volgens mij lang niet compleet, maar een kniesoor die daarover valt.
  
• hier een mooie en interessante franse website, met biografie etc..
  de biografie vind je onder 'au confort moderne', niet te verwarren met de 'bibliografie' die handelt over publicaties van en over G.
  
• een interview in Humo, dus in het nederlands

De bekendste versie van Je t'aime is die met z'n toenmalige vriendin Jane Birkin. Eerder was het nummer al opgenomen met Brigitte Bardot, maar die vond dat allemaal te ver gaan en wou niet dat het uitgebracht werd. Al kan je het tegenwoordig gewoon op internet vinden.
Of het waar is of niet, het verhaal gaat dat al z'n vrouwelijke duetten-partners ook al dan niet tijdelijk z'n bedpartners werden. De relatie met Bardot zou op z'n eind lopen in de 'Je t'aime'-tijd, maar of dat allemaal roddelpers-nieuwtjes waren of echt zo, ik zou het niet weten. De dames hebben zelf nooit de moeite gedaan het te ontkennen, kennelijk was het voor je bekendheid wel gunstig om met Gainsbourg geassocieerd te worden. En zelf hield hij ook de mythe zorgvuldig in stand, al was het alleen al door de stijl: over het algemeen mompelt hij wat met een diepe zware slaapkamerstem, de dames zingzeggen wat met een hoog en hees, liefst nog een beetje vals stemmetje.
Met Birkin heeft hij een langdurige relatie gehad, maar tussendoor zou hij het ook aangelegd hebben met Cathérine Deneuve met wie hij liedjes zong, en andere actrices uit films waar hij bij betrokken was. Of die verhoudingen waren 'urban legend', of hij had echt een gouden pikkie.
Mag een beetje jaloers klinken, m'n omschrijving, dat klopt ook wel.

De commotie was dan ook groot toen onze beroepsprovocateur zo'n duet opnam met z'n eigen dochter Charlotte, compleet met slaapkamerstem en hijgerige damespartij.
Op zich is haar tekst vergelijkbaar met Heintje's 'mama je bent de liefste van de hele wereld', alleen is het dan papa, compleet met koortje,'papa-papa'...
Pappie murmelt iets van 'm'n heerlijke kindje, m'n baby, ooh' enzovoort, maar als je zo'n nummer dan ook nog 'lemon incest' noemt...
Bij de paar muziekjes heb ik ook maar een paar minuten van dat nummer gedaan ter illustratie, het hele nummer duurt een minuut of 5, maar is niet om aan te horen, naar mijn smaak dan. Dat al dan niet gecultiveerde valse stemmetje gaat hier wel heel erg door de bocht.
Misschien heeft hij gedacht dat als hij een nummer maar schokkend genoeg zou maken en dan door de media geboycot zou worden dat dat hetzelfde succes zou opleveren als 'Je t'aime', maar omdat men in de jaren niet zo gauw in de war is moet je dan al een stapje verder gaan en met een beladen onderwerp als incest aankomen. Helaas voor hem werd het nummer niet geboycot, men werd hooguit bevestigd in het beeld van een ouwe viezerik.

Een reuze rel ontstond begin jaren '80 met het uitbrengen van de Marseillaise, het franse volkslied, in een reggae-versie met de Wailers, de band van Bob Marley. Waar hij trouwens een hele LP mee opnam.
Nou zijn de Fransen al chauvinistisch, de ex-Algerije-gangers, de 'pieds-noirs' en de veteranen van de algerijnse burgeroorlog zijn dat helemaal. Die vonden dat zo'n schande dat hij met de dood bedreigd werd. Gelukkig is dat bij af en toe wat duw- en trekwerk gebleven. Om er nog een schepje bovenop te doen kocht hij op een veiling het orginele manuscript van de Marseillaise, alle heibel had alweer zoveel publiciteit (en platen-verkoop) opgeleverd dat dat makkelijk kon lijden.
Daarvan ook een stukje op de 'playlist'.

Wat ik ook niet om aan te horen vind is een petits-riens-uitvoering van Carla Bruni, juist ja, zij van Sarkozy.
Wat het niet kunnen zingen betreft past ze wel in het rijtje vrouwelijke vertolksters, maar naar mijn bescheiden mening weet ze dat nummer wel erg vakkundig te verkrachten. En het is in het Engels, met een 'vertaling' die niets met het orgineel te maken heeft. Maar dat gebeurt vaker, bijvoorbeeld 'I did it my way' wat bijna iedereen aan Sinatra toeschrijft is een engelse versie van 'Comme d'habitude' van Claude François (en de engelse versie trouwens van Paul Anka), maar de engelse tekst staat vrijwel haaks op het orgineel, dat over de sleur van een saai burgermansleventje gaat. Maar dit terzijde.
Als curiositeit er toch maar even bij gezet.

Er zijn tientallen vertolkingen van 'Ces petits riens', ik ken ze lang niet allemaal. Die van Françoise Hardy vind ik wel te pruimen, ze heeft er trouwens ook weer verschillende versies van. Een vrij bekende is het duet van Gainsbourg met Deneuve, een schitterende vrouw om te zien maar zingen kan ze niet. Of misschien is dat het probleem, dat ze teveel probeert te zingen, als ze het gewoon bij het gebruikelijke gehijgzingzeg had gehouden dan was het misschien nog wat.
Maar het gaat bij Gainsbourg niet zozeer om de zangkwaliteiten geloof ik.

Het 'Melody Nelson' project uit 1971 wordt als z'n hoogtepunt beschouwd,ik vind het nogal hoogdravend en pompeus, maar het was de tijd van de psychedelische prog-rock, 'ballade de Melody Nelson' is een stukje daarvan, hieronder ook nog het begin van de film 'Melody'.

Ik blijf Angelique Kidjo's versie van 'ces petits riens' tot nu toe de mooiste vinden, van het voor de rest ook voortreffelijke album 'My black ivory soul'.
Wat ik qua sfeer ook wel een mooie uitvoering vind is de uitvoering van pianist Pierre Alain Goualch, waar dus helemaal niet op gezongen wordt.