Van de week bereikte ons het droevige nieuws dat Bo Diddley was overleden. Ik heb de man nog wel eens zien spelen op het Lochem festival en als de sfeer er in zat dan zorgde Bo wel voor een feestje. Het Hééééé Bo Diddley kwam om de haverklap terug en natuurlijk alle mogelijke soorten van samenzang met het publiek. En die malle plank, die vierkante gitaar met allerlei mysterieuze knoppen en hendels, heel apart. Toen het optreden af was bleef Héééé Bo Diddley nog lange tijd klinken in het openluchttheater....

Van de week wat filmpjes van Bo Diddley bekeken op YouTube, maar ik zit eerlijk gezegd voornamelijk te letten op die dame die slaggitaar speelt (ze doen trouwens allebei slaggitaar en die Bo letterlijk, dat ragt erover ... )
Ik vind dat zo stoer dat meiske met die gitaar, vooral met die baljurk in dat eerste clipje, dat kan ik wel waarderen. En dat publiek in die eerste clip, alsof 't een roedel autisten is. Dat zie je meer in filmpjes uit die tijd, publiek wat zo hard zit te schreeuwen dat je de muziek amper hoort. Daardoor is natuurlijk ook die complete wedloop begonnen om zo'n groot mogelijke muur van geluid achter een band te krijgen zodat de kids van goeie huize moesten komen om nog een beetje over de muziek heen te schreeuwen
Als de Telstars en de Spoetniks een avond verzorgden in een zaal Concordia of zaal Modern dan was de helft van het toneel al ingenomen door versterkers en boxen die er ook nog 's zo groot magelijk uit moesten zien. Je hoefde ook niet de weg te vragen want de lokatie viel te traceren door gewoon op het lawaai af te gaan. Het publiek heeft op een gegeven moment ook de brui er aan gegeven. Murw gebeukt door de decibellen van House of Space zoals de Spoetniks ondertussen waren gaan heten, in combinatie met de nodige softe middelen, steeg er na het einde van een halve set durende suite met gitaarsolo's van 10 minuten een zacht gemurmel op uit het publiek waarin je af en toe iets kon onderscheiden van 'goed man weet je wel' of 'toch wel far out man'. Dan volgde er weer een eindeloos stemmen en gepiel aan de versterkers, iets waar ook de eerste helft van de avond mee was gevuld.

Je wordt een dagje ouder en dan komen dat soort retrospectieve gedachten bij je op, maar voorlopig kunnen we nog wel vooruit. Bo Diddley is bijna 80 geworden, en als je het volgende filmpje bekijkt zie je dat je ook in het bejaardenhuis nog kan rocken!