Korte samenvatting van het voorafgaande: er waren drie kuikentjes geboren binnenshuis, vijf buiten, van de drie waren er twee op hun eerste dag in vrijheid bijna verzopen, één wist ik te reanimeren en die was in het vervolg helemaal handtam. Van de vijf uit het andere nest waren er twee verdwenen, het derde kuiken uit het eerste nest zag ik op een gegeven moment niet meer terug, ik denk dat die zich overeten heeft in het hondenvoer. Dat was de stand bij de laatste rapportage: 3+5-1-2-1=4.

"Een zo mogelijk nog groter persoonlijk verlies voor ondergetekende is dat ik al meer dan een dag één van de twee overgeblevenen van het eerste nest kwijt ben. Niet m'n geredde drenkeling, dan zou ik helemaal ontroostbaar zijn, dan zou zelfs mijn vreugde over de 'overwinning' op het UWV (zie 'Brekend nieuws') verdampt zijn, maar de andere van de twee."

Dat schreef ik de afgelopen keer, op 13 juli. Ik ben nooit zo bijgelovig geweest, voor mij is 13 juli een dag als alle andere. Maar kennelijk heb ik toch de goden verzocht met m'n ijdele praat, want die vreugde over die overwinning daar heb ik vooralsnog nog geen vruchten van mogen plukken, en de reden om die zinloze vreugde te doen verdampen liet niet lang op zich wachten.

Dat daar nou alweer ruim 2 weken overheen zijn gegaan voordat ik dat meld, komt omdat ik daar nog steeds schijtziek van ben, zelfs nu nog wordt ik er een beetje wee van als ik dat opschrijf. Zo'n sentimentele zwabber ben ik nou eenmaal.
Diezelfde avond nog zat m'n hartskuiken te piepen voor de deur, kennelijk besluiteloos wat ie moest doen. Anders kwam ie meestal 's avonds weer naar binnen om onderin de boekenkast te zitten met z'n broertje/zusje. Buiten de nacht doorbrengen was één keer goed gegaan, na de tweede keer kwam broertje/zusje niet meer opdagen, en nu zou de laatst overgeblevene, m'n gereanimeerde drenkeling alleen in de boze buitenwereld moeten blijven, want moeders zat ondertussen alweer hoog in de bomen bij de anderen.
Dus ik zou het liefst zien dat ie naar binnen kwam om lekker op m'n voeten te zitten. Dat zou op den duur natuurlijk een onhoudbare situatie worden, een kip is geen hond of een kat, maar daar sta je dan niet bij stil. Dus daar zat ie te piepen naar de ander of naar z'n moeder. Om 'm op te pakken en naar binnen te tronen dat ging me weer te ver, dus ik heb de deur open laten staan, en dacht dat ie dan vanzelf wel zou komen. Maar dat deed ie dus niet en de volgende dag heb ik 'm niet meer teruggezien. Op één of andere manier wist ik het al bij 'het ochtendappèl' als ik wat sneeën brood rondstrooi, al is het spul dan nooit compleet. De eerste die ik eigenlijk verwachtte te zien was m'n kuiken.

Dus dat hele nest is niet meer. Moeder kip is de brutaalste van allemaal wat naar binnengaan betreft, ook niet zo verwonderlijk, en als ze de kans kreeg kwam ze inspecteren of het kroost niet bij mij ondergedoken zat. Dat durf ik vrij stellig te beweren, want dan kwam ze rechtstreeks naar de plekjes waar ze altijd zaten.
Nu is ze nog altijd hennetje de voorste, maar met andere motieven, de aandacht gaat nu uit naar etenswaren en dat soort interessante zaken. Dus die heeft het verwerkingsproces wel achter de rug.
Met de andere drie van het tweede nest gaat het voorspoedig, die zijn van begin af an gewend geweest om te surviven (al is dat ook 2 van de 5 niet goed bekomen), dus de tussenstand is nu 3+5-1-2-1-1=3.

Vanmiddag kwamen een paar van die jongens die hier die kippen hebben gebracht (omdat ze in het dorp niet meer welkom waren) met een kattenmandje met een kip met 3 eendenkuikens die ze uitgebroed had . Zo schattig.
Ik wou er nog een foto van maken, maar de batterij was net leeg, als ze nog een keer terugkomen dan plak ik die nog wel bij dit stukje. En eventueel wat andere recente plaatjes. Bij ontstentenis daarvan dit opmerkelijke filmpje, met een eendenkuikentje:

heel apart...