Vreugde en verdriet in kippenland.

Er waren weer nieuwe puultjes, en ik besloot ze maar met de moeder buiten te laten, ik zou ze wel net als de vorige lichting apart kunnen zetten om ze te beschermen tegen katten, honden, roofvogels, kraaien en eksters, vossen, weet ik wat voor predatoren er hier meer rondzwerven, maar dan moet je zorgen dat er voer is etc., en dat was de afgelopen week al krappe sokken. Als ze rondscharrelen, kunnen ze altijd nog een tor of een wurmpje verschalken, dan is dat niet zo'n drama.

Mooie gelegenheid om de vorige lichting ook meteen de vrijheid te geven, ik zou ze binnen houden tot ze redelijk gegroeid waren, maar dat groeien gaat niet zo hard. Ik wist dat ze in de bioindustrie in een week tijd opgefokt worden tot filets en drumsticks van een griezelig formaat, maar dat dat verschil zo groot is....
Hoe ook, de drie van het eerste broed liepen ook lustig in de tuin te scharrelen.

Het was een warme broeierige dag, en ik had de pan met water voor de honden gevuld, en nog een lager geval voor de kuikentjes.
Ik was op een loopje met de honden en ik vertelde nog tegen iemand dat de kuikentjes toen ze binnenzaten altijd meteen in hun drinkbakje plonsten, en er zodoende een modderpoeltje van maakten.... Toen ik thuiskwam zaten twee van de drie in de pan met 'hondenwater', nog wel met hun koppies boven water, maar helemaal in paniek.
Net op tijd, dacht ik nog, en viste ze er uit. De mooie piepertjes waren teruggebracht tot twee hoopjes ellende die niet meer op hun poten konden staan, en stuiptrekkend, helemaal in shock op de grond lagen. Drogen in de zon? Juist in de schaduw? Ik zette ze maar weer terug in hun vertrouwde onderkomen.

Na een uurtje shaken en epileptisch gedrag was de eerste dood, af en toe probeerde ik 'm overeind te zetten maar dan rolde die weer om, en op een gegeven moment gaf ie de strijd op. Chickenshit happens.
Nummer twee onderging het allemaal iets lijdzamer, maar na aanvankelijk een tijdje op z'n pootjes gestaan te hebben lag die ook op een kant, nog een beetje natrillend.
Die is zo ook wel aan de beurt, dacht ik, en toen ik weer ging kijken zat er geen beweging meer in en liepen er al een paar vliegen overheen.
Ik wou 'm pakken om bij de ander in de composthoop te begraven, zag ik nog een pootje bewegen en een ooglid trillen. Als 't even kon wou ik 'm reanimeren, want de enige die ongeschonden over was van het gebroed is volgens mij een haantje, dus die moet ik op een gegeven moment ook nog 's ombrengen, en daarmee zouden dan al die weken zorgzaamheid een beetje zinloos zijn geweest. Ik praat wel steeds over 'hij' als ik zo'n kuikentje bedoel, maar ik hoop natuurlijk dat het een 'zij' is....
Ik heb 'm in m'n hand genomen, helemaal omsloten alsof ie weer in een ei zat, en na een tijdje voelde ik dat ie heel rustig en gelijkmatig begon te ademen, dus dat was al een hele vooruitgang.

na een uur begon het weer een beetje ergens op te lijken.

Na een tijdje probeerde ik of ie wat wou eten, maar dat was nog te veel verwacht, dus heb ik wat slokjes vloeibaar brood (bier) er in gegoten, en je kon zien dat ie dat opslokte. Later zoete thee, zo'n lepeltje slurpte ie in één keer leeg, en veel veel later ging het eerste stukje brood er in, en kort daarop verzwolg ie zelf een halve boterham.
's Nachts heb ik 'm op een handdoek gezet, en moeder kip en het andere kuiken maar weer naar binnen gelaten, in de hoop dat die zich over de patiënt zouden ontfermen.
Ik had 'm zelf er eerst al bijgezet, maar hoewel aanmerkelijk aangesterkt was lopen er nog niet bij, en moeders bleef ook niet bij de zieke.

De volgende ochtend was het plekje op de handdoek leeg, en scharrelde de patiënt weer bij moeders en z'n broertje/zusje, en heb ik ze weer naar buiten gebonjourd.

op de achtergrond zie je nog de pan waarin het drama plaatsvond

In de vroege avond had ik een hazeslaapje gedaan (schoonheidsslaapje), en toen ik terugkwam hadden de honden kennelijk de deur weer opengekregen, en zat moeder kip op de handdoek waar de zieke pieper op had gelegen, en de twee kleintjes veilig onder haar vleugels. Dat wordt nog een hele strijd om die weer tot echte buitenkippen te maken...
Ze in 't donker de boze buitenwereld in te sturen gaat me ook een beetje te ver (ze hebben nog geen vast plekje zoals de anderen en de nieuwe kuikentjes die buiten geboren zijn), en als ik dit verhaaltje zit te typen zit het spul voor m'n voeten onder m'n buro.

Vanmorgen werd ik wakker van haan Krelis, niet van z'n gekraai maar hij had het open slaapkamerraam ontdekt en liep op de vensterbank heen en weer te kluk-klukken.
Als ik weer 's een beetje over pecunia beschik moet ik maar 's een zootje horregaas aanschaffen....

klik op de foto's voor een vergroting

de foto zoals ik die wil hebben van de nieuwe kuikentjes komt later wel 's, ik hou u op de hoogte mocht er weer iets te vermelden zijn...

callantsoog eind juni 2009

voor reacties klik hier