Net als het afgelopen jaar was er dit jaar een klasje van de filmacademie 'in de Wolken', vorig jaar mocht ik ook nog figureren in een filmpje, als een soort Freddy Kruger. Viel niet mee om langs die camera te lopen, zwaaiend met een bijl, zonder in die camera te kijken, je wilt toch weten of je niet tegen dat ding aanloopt. Dat moest dus een paar keer overnieuw. Op een gegeven moment zei ik zelf dat het over moest, want ik begon er wel lol in te krijgen om als een ouwe viezerik achter zo'n leuk jong ding aan te rennen... Maar ondanks mijn tomeloze inzet en de plechtige belofte dat ze de opname zouden opsturen heb ik die nooit meer gezien. Ook de stop-motion opnamen gemaakt met de oude banken die in de tuin lagen werden niet opgestuurd.
Nee, dan Morgan Knibbe, documentairemaker in opleiding in het sociaal-realistische genre, de nieuwe Frans Bromet. Die komt er wel. Tenmiste als het aan Pit ligt. Stuurt tenminste netjes z'n filmpje op. De opdracht was om een verhaal van één minuut te maken, zonder camerawissel, montage etc. Ik zeg weliswaar niet veel, maar je voelt dat er meer achter zit, het maakt benieuwd naar de rest van het verhaal. Een echte 'teaser' dus.
De regelmatige wolkenspottertjes weten wel hoe dat verhaal zo'n beetje in elkaar steekt (zie hier bijvoorbeeld het meest recente verslag van m'n instanties-perikelen), en hopelijk komt Morgan nog eens terug om te verfilmen hoe alles weer op z'n pootjes terecht is gekomen....

ga hier naar het filmpje.