Willem Faber was ook geregeld van de partij. Hij maakte 'zwevende palen' die door de spanning van de touwen elkaar op hun plek hielden.
Ik had thuis zo'n ding in 't klein, met ijzeren veren in plaats van touwen, en alluminium staafjes in plaats van palen. Ik moest zo nodig prutsen aan dat ding en toen spatte het alle kanten op. Het is me nooit meer gelukt om het weer te herstellen, als ik bijna klaar was stond er weer zoveel spanning op dat het weer uit elkaar knalde. Ik schaamde me diep en Willem, een beetje op z'n teentjes getrapt, was ook niet genegen het weer op te knappen. Ook 3D-objecten van mede-initiatiefnemer Richard Maipauw bleken niet Pit-bestendig. Ik ben toch eigenlijk best wel een cultuurbarbaar....

De schaftwagen van de medewerkers van de suppletie, die moest er ook aan geloven natuurlijk. Al gauw waren we dikke maatjes met de mannen, voor hun was dat natuurlijk een mooie afleiding van de gebruikelijke routine. 's Avonds zaten ze vaak bij ons in het kamp en wij zaten weer vaak bij hun, zorgden dat de koffie warm was als er aflossing was, vissies bakken in de keet, en geregeld 's avonds met z'n allen in de laadbak van die giga-sjofel naar het dorp, en dan heel stoer voorgereden worden bij de Taveerne....

In het kamp, m'n zussen, zwager en één van de jongens van de suppletie.

sfeerplaatje van één van de gezellige avonden in het kampement....

Toen de ene helft gedaan was werden de buizen weer vanaf het pompstation op het strand de andere kant op gelegd.
Er werd zowaar geprobeerd de voorstellingen zoveel mogelijk zichtbaar te houden. Wel ontstonden er heel andere volgordes, wat weer tot verrassende combinaties kon leiden...
Die slungel die aan het apekooien is dat ben ik.

Bij Frits was een 'buizenprojektverfverzamelplaats' waar mensen hun restjes verf kwijt konden. Het was toen nog niet zo streng als tegenwoordig met chemisch afval scheiden, maar er kwam aardig wat binnen.

Even 'off-topic': een tijdje terug meldde ik me bij de afvalverzamelplaats met een kistje met restjes verf, van alles door elkaar, autolak, olieverf, muurverf etc. Sommige potjes waren bijna doorgeroest, de etiketten waren er van af, dus ik wist ook niet meer wat het was. Krijg ik me daar toch een vette bek dat ik dat had moeten labelen en sorteren... ja als ik het zelf niet meer weet, alle potjes openmaken en er aan ruiken dus, plakkertje er op, etc. Je moet het er zelf heen brengen (vroeger kwam een paar keer per jaar de 'chemocar' langs), je moet haarfijn vertellen wat de bestanddelen zijn, je moet vooral zorgen dat ze niks meer hoeven te doen. Sindsdien mik ik m'n verfresten etc. maar weer in de grijze bak.....

de oogst....

Maar goed, de buizenprojektverfverzamelplaats dus.
Naast de restjes verf hadden we via iemand die bij Sigma coatings werkte een andere bron, alle afgekeurde blikken mochten we hebben. En dat was vrij gauw afgekeurd, soms een verkeerde menging, maar ook als er een blik van de schappen of van een heftruck gevallen was en er zat een bluts in dan was ie voor ons, weer openen en terug gooien in de grote plas (met kans op verontreiniging etc.) was geen optie, dus dat was een flinke hoeveelheid.
Ook een heleboel verf kregen we van de werkplaats van het St. Willibrord in Heiloo, de psychiatrische inrichting, daar waren ze overgegaan op een nieuwe huisstijl, dus dat stond maar in de weg. Allemaal van die antroposofische rustgevende pasteltinten, prima voor de gestresste buizenschilder.
Dat viel dus nogal mee met die stress, het enige was het weer wat tegenzat. En het gebrek aan bepaalde kleuren, als er weer 's een beetje knalrood tussen zat dan dook iedereen er op, met het te verwachten gekissebis van 'jij hebt gister al een hele pot gebruikt' en 'het zijn altijd dezelfden die alleen maar aan zichzelf denken' blabla, maar tot echte ruzie kwam het niet. Voor Maipauw was het een hard gelag, want z'n eigen stijl van schilderen is met voornamelijk primaire kleuren, maar hij heeft zich prima gehouden...

buisreclame...

nog een 'gesponsorde buis'

en dan kan de concurrent natuurlijk niet achterblijven....

Dat het geen stralende zomer was had z'n nadelen, maar ook z'n voordelen. Hele gezinnen van badgasten die een beetje met de ziel onder de arm liepen omdat het geen echt strandweer was zochten de buizen op, en de kinderen waren weer een dagje zoet.