Behalve dat ik voorlopig met de UWV door één deur moet moet ik dat met de heren en dames van het maatschappelijk ook, dus je zou kunnen denken dat het niet zo slim is om deze en dergelijke klaagzangen op m'n site te zetten, maar aan de andere kant hoef je je daar ook weer niet ongerust over te maken, deze site schijnt op één of andere manier niet toegankelijk of te ingewikkeld voor de zachte sector, als ik iets online heb gezet omdat ik dan niet met alle papieren rond hoef te sjouwen dan 'konden ze de site niet openen', terwijl dat anderen van Japan tot Amerika zonder problemen lukt. Als ik een mailtje stuur met een bijlage (een scan van een brief van de UWV oid), dan belandt het kennelijk in de spam-map. Ook het plaatsen van een link voldoet om de mail als spam te kwalificeren, maar als je dan zegt dat ze dan maar 's in die spam-map moeten kijken dan is dat kennelijk vergelijkbaar met het uitleggen van de relativiteitstheorie.
Terwijl je toch zou mogen verwachten dat mensen die vanwege hun beroep om zouden moeten gaan met dat soort dingen toch minstens eens één van die eindeloze reeks vergaderingen, evaluaties, trainingen en rollenspellen zouden mogen besteden aan het omgaan met hun gereedschappen.

Dat hoort waarschijnlijk ook bij de hele bedrijfscultuur, zo ken ik iemand met een hoge functie in de gezondheidswereld, en die weet nog niet eens hoe je een mailtje moet versturen (een tekstje versturen lukt, maar om er een onderwerp aan toe te kennen lijkt maar niet te lukken - komt onbeleefd over, of is het gewoon klunzigheid?). Een bijlage er aan hangen is al helemaal te moeilijk. En daar wordt meteen een soort van status aan ontleend: ik hoef dat niet te weten, daar heb ik m'n personeel voor. En zo gaat dat van hoog tot laag, om het moreel hoog te houden is iedere tussenknuppel gebombardeerd tot 'sectormanager', die wel weer een andere voetveeg heeft die zichzelf 'hoofd communicatie' oid mag noemen en het berichtje in een database mag plakken, een titel voor het onderwerp mag verzinnen en meer van dat soort verantwoordelijke taken. Want je moet natuurlijk wel iedereen het gevoel geven dat zij de onmisbare schakel zijn zonder wie het het raderwerk tot stilstand komt.
Ondertussen hebben er weer een man of 5 een kwartiertje aan besteed, wat weer door hun onderknuppeltjes geboekstaafd moet worden, als één van die vijf toevallig op vakantie is of in de lappenmand dan gaat er zo weer een paar maanden overheen voordat het lek boven is, en owee als er ondertussen vanwege bezuinigingen zo iemand weggesaneerd is, dan kan dat zomaar helemaal in het niet verdwijnen. Omdat er dan een ernstig probleem is moet er een troubleshooter aangesteld worden die nog meer kost dan alle onder- en bovenknuppels bij elkaar, die het systeem door mag lichten net zolang tot de bottleneck gevonden is (liefst niet te snel want die moet ook weer z'n apparaatje aan de gang houden), waarna er weer een aantal vergaderingen, trainingen en rollenspellen nodig zijn om de bevindingen te evalueren. In de tussentijd hebben zich weer een aantal andere dringende gevallen opgehoopt , die weer voor stagnatie zorgen, moet daar weer over vergaderd, getraind en gerollenspeeld worden, en is onderhand iedereen schijtziek van 'dat linkse gedoe'..., en als een duveltje uit een doosje staat er iemand op die de moed heeft om dat alles te benoemen, demonstratief wegloopt uit de vergadering (applaus!!!), en de oplossing aanbiedt door te zeggen dat het allemaal de schuld is van de moslims (nog harder applaus!!!!), dus als we daar allemaal achteraan lopen dan komt het allemaal vanzelf goed.