hoe is dat allemaal gekomen....

PitzPages februari |De virtuele bedelaar

een zielig verhaaltje,
zoals er vele zielige verhaaltjes zijn
misschien toch wel de moeite waard om je doorheen te worstelen,
als jou baantje op de tocht staat, dan weet je alvast wat je te wachten kan staan...

Niemand is hetzelfde. Alleen zijn sommige mensen nog minder hetzelfde dan de andere mensen, om wat voor reden dan ook.
Dat kan een voordeel zijn, dat kan een nadeel zijn. Of de ene keer een voordeel, de andere keer een nadeel. Ik ben de laatste tijd nogal bij mezelf te rade gegaan waar het mis is, af en toe heb ik een praatje met een psychiater die wat voorzetjes geeft waarna ik daar zelf weer mee verder kan. Maar ik heb nog geen goal gemaakt dankzij die voorzetjes...

Om een lang verhaal kort te maken beperk ik me tot het laatste stuk, met nog een kleine opmerking over het eerste stuk (voor zover ik me dat kan herinneren)....

Na ± 6 jaar op het grafisch centrum in Den Helder werd ik daar overbodig/ongewenst, dat is weer een verhaal op zich. Dat hield voor mij op, ik was geen gesubsidieerde medewerker zoals de andere WSW-ers (het Grafisch Centrum Den Helder is onderdeel van WSW-bedrijf Noorderkwartier, zeg maar de sociale werkplaats.) Gaandeweg veranderde het bedrijf meer in een soort printcentum waarvoor je geen dtp-specialisten nodig hebt. Ik wil nog wel even aan m'n 'mentor' Cees de Booy refereren, toendertijd vraagbaak voor heel grafisch Den Helder en omstreken (en alle mac-freaks) door hem heb ik in ieder geval nog iets aan die tijd gehad en veel geleerd.
Ik moest weg en het werd me aangeraden ook een WSW-indicatie aan te vragen (dan zou ik niks meer kosten), maar dat leek me niks. Ik waande me af en toe al in een soort hel van Dante, sorry voor alle mensen die daar werken, maar dat vrat aan m'n zelfbeeld. Bovendien was het dan helemaal niet zeker dat ik op die plek kon blijven, ik zou ook bij de schoffelbrigade of waar ook ingezet kunnen worden.

Ik heb nog een paar dagen en nachten treinen schoongemaakt maar toen kon ik gelukkig terecht bij de TMG/HollandCombinatie waar ik nog een klein jaar met advertenties voor huis- aan huisblaadjes gestoeid heb.
Daar werkte ik op uitzendbasis, en als er gesnoeid wordt in het personeelsbestand ben je als uitzendkracht als eerste aan de beurt. Ze waren bezig om een deel van de werkzaamheden te 'outsourcen', advertenties zouden in India opgemaakt gaan worden (als je een krantje leest heb je kans dat je naar het werk van iemand in New Delhi of Calcutta zit te kijken...).

Toen begon het gelazer.
Ik ging naar het CWI, wat tegenwoordig weer UWV werkbedrijf heet, en schreef me in, en vroeg een uitkering aan. Dat was al een drama, heel die papierwinkel, daar kwam ik moeilijk doorheen. Maar het was te overzien, ik had nog een redelijk overzichtelijk arbeidsverleden, al ergerde ik me mateloos aan de dingen die je allemaal moet verantwoorden. (telefoongesprekje: 'O ja, ik heb ook nog een paar dagen daar en daar gewerkt' - 'Inderdaad meneer, dat zie ik hier staan'. Ja wtf wat moet je nou van mij weten als je alles daar al op een rijtje hebt?)

Ik heb m'n frustraties afgereageerd in een paar webpagina's die ik opgestuurd heb naar de ex-collegae bij HC, met een knipoog naar de glossies die BNers uitgeven (Linda, Felderhof, Joep, roep het), ik link dat hierbij maar aan deze pagina's, al was het alleen voor hen bestemd, er staan geen grote geheimen in.
In het begin hadden we nog contact, het was best wel een moeilijk afscheid. Ik raakte beladen met bloemen en cadeaubonnen naar huis en er werd zelfs hier en daar een traantje weggepinkt. Of ze mij nou zo'n fijne vent vonden of dat ze hun eigen positie ook in gevaar zagen komen, wie zal het weten...
Maar uit het oog uit het hart, op een gegeven moment ben je elkaar vergeten.

Na een week of 4 had ik een ww-tje van een kleine €1100,- voor de periode van 2½ jaar, dat is te doen en daar zou ik nou nog in zitten als ik het spelletje een beetje meegespeeld had. Of ik had in de tussentijd geschikt werk moeten vinden. Elke 2 of 3 weken moest ik opdraven bij het CWI, en dan kreeg je van die humor te horen van: 'dan zie ik je dan en dan weer, maar eigenlijk hoop ik je nooit meer te zien', zo van ik hoop dat je dan werk gevonden hebt; goed bedoeld, maar bij mij viel dat helemaal verkeerd. Ik sloeg driftig aan het solliciteren, werd zelfs vijf keer voor een gesprek uitgenodigd. Dat is al heel wat, wordt er dan vrolijk bij gezegd. Dat is heel erg als dat op een teleurstelling uitloopt. Ik heb nou eenmaal niet zo'n hoge frustratie-tolerantie...
Ik moest van het CWI bij alle afwijzingen de werkgever benaderen en vragen waarom ik afgewezen was, om dat dan weer met m'n 'job coach' te evalueren om 'verbeterpunten' aan te brengen. My god... Zo'n werkgever zit daar op te wachten, en bovendien krijg je bij de afwijzing al een soort antwoord, zo van uit het gigantische aanbod hebben we uiteindelijk toch een andere kandidaat gekozen die ons insziens beter in het profiel past, of zo'n dooddoener. Joep doei de mazzel saluut en de groeten en zoek het lekker uit. Zeg dan van je rook van de drank en je mag wel eens wat aan je gebit doen en die scapino-schoenen passen ook niet in het profiel van de yup die we voor ogen hadden of zoiets, kijk, daar kan je wat mee... Ook zo'n dooddoener: dat de job juist weer beneden m'n niveau zou liggen, en dat dat zo zielig voor me zou zijn. Nou zit ik toch liever kalenders aan te passen of typogrammen toe te kennen aan teksten die je in een vaststaand stramien laat lopen dan in de krattenwasserij van de groentenfabriek te staan.

Want dat soort dingen ben ik gaan doen. Helemaal horendol van dat CWI ben ik naar een uitzendburo gegaan en ging op afroep 's avonds in dat bedrijf werken waar al die voorgemengde salades van de Appie vandaan komen. Een interim-functie in de levensmiddelen-technologie, zullen we maar zeggen als je dat nog op je CV wil zetten.
Een 'major fail', een heel slechte carrière-move. Alle respect voor de mensen die daar hun brood verdienen, ik ging daar kapot. Dan moet je nog met je ellebogen werken om de minst beroerde klusjes te krijgen (de krattenwasserij was eigenlijk nog het plezierigst), ik ben al niet zo en ga helemaal niet aan één of andere rat-race meedoen voor baantjes die ik niet ambieer. Hele afdelingen waren in handen van Polen die 't verdomden om je in het Nederlands of Engels uit te leggen wat de bedoeling was, en dan kreeg je nog een vette bek ook als je 't niet goed deed...
Ondertussen had ik die uitkering die uitkering gelaten, al haalde ik dat bedrag lang niet bij de groentenfabriek, ik had nog wat geld vanwege de verdeling van het familiebezit en teerde daar op in. Dat had eigenlijk een heel andere bestemming, maar je moet wat. Ik werd steeds minder opgeroepen, er waren weken bij dat ik maar 2 of 3 dagen werk had, en na een half jaar werd m'n contract niet verlengd, want dan wordt je duurder en er is voortdurend nieuwe instroom, bovendien werken die Polen nog goedkoper want die sluiten een contract via een pools uitzendburo zodat ze nog niet eens het minimumloon hoeven te krijgen.

Ik raakte steeds verder in de versukkeling en teerde steeds verder in op m'n kapitaaltje. Toen daar de bodem van in zicht kwam ben ik weer naar het uitzendburo gestapt, en belandde bij een call-center. Een nog grotere major-fail... Een epic fail zal ik maar zeggen...

Dat call-center deed de helpdesk van Ziggo, de kabelclub. Naast andere dingen, maar telefonisch verkopen zou ik al helemaal niet kunnen, ik erger me al groen en blauw als ik zelf opgebeld wordt door zo'n stakker (ik heb met die mensen te doen nu ik daar even rondgeneusd heb).
Om iemand van dienst te zijn dat gaat nog, dacht ik. Je krijgt een stoom-cursus van 4 dagen en dan wordt je in het diepe gegooid. Tijdens die cursus ging het nog wel, maar in het echie flipte ik totaal. Veel mensen zijn al niet blij met het aanbod van Ziggo, daarom zitten ze tijden in de wachtrij en vaak zijn ze door een andere helpdesk-kneus met een kluitje in het riet gestuurd. Het wordt je vergeven als je in het begin er nog een beetje in moet komen, maar de 'target' is om 2 minuten over een gesprek te doen. Onder het praten moet je het probleem analyseren en tegelijkertijd de benodigde mutaties op je computer doorvoeren. Als je wat niet wist 'kon je altijd wat aan een ander vragen', maar dat doen ze ook maar een paar keer want die moeten ook hun targets halen... En dat allemaal voor nog geen acht euro per uur bruto. Maar al zou dat het dubbele zijn, ik raakte flink in de war.
Af en toe raakte ik compleet in paniek, begon te zweten en raakte helemaal geblokkeerd. Ik begon aardig in een psychose te raken.
Dat heeft nog geen twee weken geduurd, toen begon me op weg daarheen het zweet al uit te brengen, heb ik rechtsomkeerd gemaakt en heb me ziek gemeld. Het uitzendburo trok gelijk de stekker er uit, de eerste één of twee maanden kan dat sowieso zonder ontslagvergunning etc.
Van het UWV kreeg ik een ZW-uitkering van €120,- in de week, later aangevuld tot €160,-. Dat was zo weinig omdat dat berekend was op grond van het inkomen over het voorgaande jaar, en ik had een paar maanden niks gedaan, maar dan heb je in ieder geval je natje en je droogje.
Dat heeft geduurd van augustus tot begin december, ondertussen had ik hulp gezocht bij de Brijder, van de drank en de drugs, niet dat ik 100% alco ben maar ik spuug er niet in, en ik heb ook altijd aan 'zelfmedicatie' gedaan om m'n chaotische koppie een beetje in het gareel te houden. Daar belandde ik in een LZT (langdurig zorgtraject) met maatschappelijke ondersteuning, een psychiater en medicatie. Dat was ook al in augustus, maar erg op de rails geholpen ben ik nog niet.

Begin december kreeg ik een telefoontje van het UWV dat er 'kans was dat die uitkering gestopt werd', en twee dagen later was dat ook zo. Geen beschikking op papier, er werden gewoon nog een paar tientjes overgemaakt en dat was het. Bij dat telefoongesprek werd me meegedeeld dat dat was omdat ik niet genoeg inzet had getoond bij de groentefabriek... Lijkt me nogal een kul-reden.
Ik heb een brief gestuurd dat ik het daar niet mee eens was, maar omdat ik geen beschikking etc. had hebben ze dat kennelijk voor kennisgeving aangenomen en daar niet op gereageerd.
Nou heb ik van de maatschappelijk werker voor de financiële zaken (dat zijn er ook weer 3 verschillende, ieder met z'n eigen sectortje, en overal moet je je verhaal weer opnieuw vertellen, van een beetje rapportage is kennelijk geen sprake) gehoord dat ik weer naar het CWI/ondertussen UWV werkbedrijf moest gaan. Voor die mededeling was ook weer een afspraak nodig waar je een week op moest wachten, dat had ie toch ook wel met een mailtje of een telefoontje af kunnen doen... Mij leek dat nutteloos, want al krijg ik geen ZW meer, ik heb me ook niet beter gemeld en ben niet beschikbaar voor de arbeidsmarkt, op deze manier voorlopig helemaal niet.
Maar goed, ik heb me ingeschreven, moest weer m'n hele doopceel lichten: Hebben jullie m'n dossier van vorig jaar niet meer? - Ja meneer - Dan hoef ik toch alleen de mutaties van het afgelopen jaar maar door te geven? - Nee meneer, zo is nu eenmaal het systeem. Het standaard excuus, dat 'systeem' is kennelijk een soort opperwezen, een AI uit een sf-verhaal, waarachter iedereen zich kan verschuilen.
Toen duurde het weer een maand voordat ik een gesprek met een jobcoach kon hebben, en die wist zowaar iemand aan de lijn te krijgen van de afdeling ziektewet die meer wist, al duurde dat ook zowat een kwartier voordat die het gevonden had...

Nu was er ook opeens een andere reden: ik had die uitkering ten onrechte ontvangen omdat ik al ziek was voordat ik aan dat werk begon. Artikel zoveelenveertig. Die klachten kwamen pas boven bij dat werk, maar het is een artikel, dus het is zo. Iemand met sluimerende kanker die dat al had voordat hij met z'n werk begon heeft dus ook nergens recht op als dat zich openbaart...

Ik krijg nou een beschikking waartegen ik in beroep kan gaan, en die mevrouw op het arbeidsburo (zo blijf ik het maar noemen, je hebt kans dat het volgend jaar weer anders heet) zei dat ik m'n klachten dus eigenlijk al had toen ik nog in de WW zat en dat ik daarom het bijltje erbij neer gegooid had, dat ik me toen al ziek had moeten melden, en als ik ze daar van kon overtuigen zou ik misschien kans hebben dat alles met terugwerkende kracht verrekend wordt.
Dat zou heel mooi zijn, al heb ik daar ook een hard hoofd in, want dan kunnen ze weer met datzelfde argument komen.

Die psychiater heeft de diagnose ADHD gesteld, en dat zal ook wel kloppen, ik ben m'n hele leven al chaotisch en ongeconcentreerd. Van de kleuterschool ben ik afgestuurd omdat ik te druk was. Dat hele drukke dat is er wel af, maar de chaos in m'n hoofd is altijd gebleven. Of noem het ADD, dat is een verwant iets zonder het hyperactieve. Ik slik nu ritalin, en inderdaad is de chaos in m'n hoofd minder, al is de fysieke chaos er nog steeds, vooral ook omdat ik suf wordt van dat spul. Een beetje wonderlijk, ritalin is eigenlijk een soort amfetamine, maar bij mij werkt het meer als een soort valium. Gelukkig zonder dat drouzy gevoel, anders konden ze het van mij houden...

Of chaos...
Om het wat mooier te brengen: Ik ben een 'generalist', dat in tegenstelling tot een specialist. een generalist weet weinig van veel, een specialist weet veel van weinig. Generalisten kunnen prima hun draai vinden als kunstenaar, journalist, of hoofd van een bedrijf, waar ze de grote lijnen uitzetten.
Deze site gaat ook overal dus uiteindelijk nergens over, in ieder geval over de dingen die mij opvielen.

Als ik iets doe wat me wel ligt en ik raak 'in de flow', dan ga ik ook door tot ik er bij neer val, dus daar kan ik wel de concentratie voor opbrengen. Er wordt me vaak gezegd dat ik weer moet gaan schilderen, maar als ik daar weer aan begin dan vergeet ik ook de rest van de wereld weer helemaal. Dat is met het maken van zo'n site trouwens ook een beetje zo.

Er is dus best wel werk wat ik zou kunnen doen, al zou ik het nou amper meer durven als dat inderdaad een geldend artikel is waar de UWV mee komt: als ik vast zou lopen om wat voor reden ook dan heb ik het nakijken, want die kwaal had ik al. Die kwaal had ik dus op de kleuterschool al, dan kunnen ze me daar altijd mee 'bouncen'.

Ik moet me nou ook inschrijven voor de sociale dienst, maar daar loop ik tegen nog hogere muren op. In de eerste plaats trekt me dat niet want ik zou m'n huisje 'op moeten eten', al is dat volgens anderen niet (meer) zo. Dat is me nog niet duidelijk, maar als er geen alternatief is dan zal dat moeten. Ik moet met 3 maanden bankafschriften komen, dat valt nog wel te printen van m'n internet-rekening, maar dan komt het, de eigendomsakte van m'n spul, zal ik gerust hebben, dat is zo'n hele grote envelop van een notariskantoor, maar juist m'n 'kwaal' maakt dat soort dingen lastig, en dan het ergste: een nauwgezet overzicht van schulden, in mijn geval vooral achterstallige betalingen.
Ik zou via dat zorg-traject een bewindvoerder voor m'n financiën krijgen, maar als er niks is valt er ook niks te bewindvoeren. Omdat er eerst weinig en nu niks meer binnenkomt ben ik in dat stadium dat ik alles wat lijkt op rekeningen, aanmaningen, exploten en al die dingen niet meer open maak, daar kan ik toch niks mee. Een kennis van me heeft z'n hele handel in een doos gekieperd en dat door zo'n bewindvoerder uit laten zoeken en dat voldoet prima. Maar die bewindvoerder moet daar wel wat mee kunnen...

Een kip en het ei verhaal, zonder kip geen ei en zonder ei geen kip.
Dus wil ik het niet afsterven zal ik toch weer in m'n chaos moeten afdalen....

dit verhaal is alweer veel te lang, ik heb de hoofdzaken in ieder geval aangegeven.

De volgende maand zal ik nog wel wat meer vertellen over ADHD/ADD, 'zelfmedicatie', waardoor zoveel van die ADHD-ers aan de zelfkant van de maatschappij belanden (in mijn tijd 'bestond dat nog niet', althans, er werd geen aandacht aan besteed), eventueel over ontwikkelingen op het UWV/soos/werk?-front naast natuurlijk allerlei vrolijker stemmende zaken, kunst en hoge en lage cultuur, en alle mogelijke weetje-weetjes die er maar in het hoofd van deze generalist op komen!

piet smit 1 maart 2009